ملاحظه مىفرمائيد كه صاحب رياض العلماء در حالات آمدى هر جا كوچكترين تذكّرى در باب أو بتلويح واستطراد مىديده ذكر مىكرده ، واگر در تاريخ اربل كه زمان أو نزديك بزمان آمدى بوده است ، تاريخ وفات أو را مىيافت ذكر مىكرد ، واين نشان مىدهد كه نزديكان بزمان آمدى نيز در حالات أو چيزى بدست نداده‌اند صاحب مناقب يعنى شيخ رشيد الدين أبو جعفر محمّد بن علىّ بن شهرآشوب از مردم شهر سارى مازندران ( متوفّى در شعبان سال 588 يا 585 ) در دو كتاب خود بمناسبت اسمى از آمدى برده است يكى در كتاب مناقب در ضمن مسانيد شيعه ، « 1 » ، كه فرموده است « وقد اذن لي الآمدىّ في رواية غرر الحكم » واين شايد نشان آن باشد كه آمدى وابن شهرآشوب با هم ملاقاة كرده‌اند ، وابن شهرآشوب اجازه روايت غرر الحكم را حضورا از آمدى گرفته است . وديگر در معالم العلماء « 2 » وظاهرا بنا بر همين دو حكايت است كه مصنّفان رجال ، آمدى را از مشايخ ابن شهرآشوب دانسته‌اند - با اين ترتيب ملاحظه مىفرمائيد كه عصر زندگانى آمدى بتحقيق قرن پنجم وقسمتى از قرن ششم هجرى بوده است حالا چرا عالمان برجال أهل تسنّن وتشيّع متعرّض حالات وتاريخ وفات وى نشده‌اند علّت آن بر بنده معلوم نيست شايد بعدا مدركى يافت شود وحالات أو را بكمال ذكر كرده باشد مرحوم خيابانى در ريحانة الأدب « 3 » تاريخ در گذشت آمدى را سال 510 هجرى آورده است واين بتحقيق از كتاب معجم - المطبوعات العربيّه والمعرّبه تأليف يوسف اليان سركيس « 4 » نقل شده است زيرا مرحوم خيابانى در ذيل حالات آمدى كتاب معجم را يكى از مدارك مراجعه معرّفى كرده است . فاضل محترم آقاى ابن يوسف در فهرست كتب مسجد عالي سپهسالار « 5 » نيز بهمين تاريخ منقول معجم المطبوعات العربيّه نظر داشته‌اند - اين تاريخ وفات ظاهرا از موضوعات است

--> ( 1 ) مجلد أول صفحه 9 . ( 2 ) صفحه 72 شماره 533 . ( 3 ) مجلد أول صفحه 29 ( 4 ) مجلد أول ستون 9 . ( 5 ) مجلد أول صفحه 76 .